Relacje

Teoria przywiązania – czyli jak radzimy sobie z trudnościami w obszarze emocjonalno – społecznym.

Teoria przywiązania – co to takiego?  

Teoria przywiązania, to inaczej wyjaśnienie tego, w jaki sposób kształtują się więzi (od samego początku, czyli od urodzenia) z najważniejszymi osobami, które się nami opiekują, a także są obecne w naszym życiu.  

Owe wyjaśnienie (czyli teoria) skupia się również na tym, jak ogromny wpływ ma na nas to, jak charakter (to, jakbyśmy je opisali) owych więzi przyczynia się do ogólnego funkcjonowania człowieka.  

Czy teoria przywiązania dotyczy każdego? 

Tak! Według twórcy, którym był John Bowlby, przywiązanie to wrodzona  potrzeba nawiązywania więzi, dzięki której zapewniamy sobie bezpieczeństwo (chcemy czuć, że damy sobie radę, wiedząc, że ktoś, kto jest dla nas ważny, będzie obok nas).   

Powstało też wiele badań, w których jasno widać, jak nasze przywiązanie wpływa na kontakt z innymi osobami. Czyli to, jakimi jesteśmy przyjaciółmi, jak radzimy sobie w trudnych sytuacjach, jak postrzegamy samych siebie, w jaki sposób postrzegamy innych ludzi oraz to, w jaki sposób patrzymy na otaczający nas świat (czy jest dla nas miejscem bezpiecznym lub groźnym).  

Charakterystyka wzorców przywiązania. 

Ogólnie rzecz biorąc, mamy do czynienia z trzema stylami przywiązania. Są to:  

  1. Styl bezpieczny  
  1. Styl lękowo – unikający  
  1. Styl lękowo – ambiwalentny  
  1. Styl bezpieczny 

Osoba, która charakteryzuje się stylem bezpiecznym, wie, w jaki sposób okazywać emocje – potrafi je nazywać i wie, co może stanowić przyczynę ich pojawienia się. Zachowuje spokój, kiedy nie osiąga tego, czego pragnie. Jest bardziej odporne psychicznie, empatyczne, posiada na swój temat adekwatną ocenę, a równocześnie z większą łatwością dostosowuje się do zmian, które wynikają z sytuacji życiowych. W dorosłym życiu osoby, które w dzieciństwie rozwinęły bezpieczny styl przywiązania umieją tworzyć trwałe, zdrowe relacje i kontrolować swoje emocje. Wspierają innych, ale także potrafią same zwracać się o pomoc. Bycie zależnym od innych nie sprawia im problemu, a jednocześnie potrafią stawiać wyraźne granice. 

  1. Styl lękowo – unikający  

W oczach innych taka osoba  może sprawiać wrażenie nadmiernie samodzielnej i niezależnej. Jednak ta samodzielność i niezależność to wynik braku dostatecznego poświęcenia uwagi ze strony osoby, która w dzieciństwie była dla niej bardzo ważna. Dodatkowo takie dzieci (jak i dorośli) skupiają się na tym, aby zajmować się czymś, co rozwija ich umiejętności, wiedzę, unikając szukania bliskości, która kojarzy im się z czymś, co nie przynosi ukojenia i nie jest niczym dobrym.  W dorosłości osobom o takim stylu doskwiera skrępowane bliskością innych ludzi, unikają kontaktu z partnerem i nie ufają mu. Pozytywnie reagują na nowe znajomości, jednak w związku wystrzegają się okazywania emocji, by uniknąć doświadczenia odrzucenia. 

  1. Styl lękowo – ambiwalentny  

Tutaj mamy do czynienia z konfliktem pomiędzy tym, jak bardzo dziecko pragnie bliskości, a tym, czy to pragnienie nie będzie odebrane jako coś niedobrego. Dążenie do bliskości realizuje się kosztem działań, które pozwolą na lepsze poznanie swoich emocji. Pojawia się tutaj słabsza kontrola własnych odczuć i emocji, wpadania w złość, bywa również tak, aby zapewnić sobie uwagę bliskiej osoby, okazuje bezbronność.  

W dorosłym życiu osoby o lękowo-ambiwalentnym stylu przywiązania cechuje zamartwianie się, czy na pewno są kochane oraz czy same nie kochają za bardzo. Mogą stać się chorobliwie zazdrosne i czuć się niedoceniane przez partnera oraz inne ważne osoby. 

Przywiązanie a zrozumienie samego siebie.  

Biorąc pod uwagę styl naszego przywiązania, łatwiej jest zrozumieć, dlaczego tak istotne jest poznanie swoich potrzeb. Dlaczego pewne tendencje, w życiu prywatnym, szkolnym lub zawodowym, są tak trwałe i trzeba sporego wysiłku, aby je zmienić. Ważne i pocieszające jest również to, że osoby ważne w naszym życiu, to nie tylko rodzina, ale też przyjaciele, współpracownicy, a także nauczyciele, dzięki którym możemy lepiej zrozumieć to, jacy jesteśmy i nad jakimi zasobami (tym, w czym czujemy się dobrze) może nieustannie pracować.  

E.K

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s